Verslag van Rianne van Rijswijk, vrijwilliger ‘Duchenne week’ 2011

Tentje op, tentje af
Pijntje hier, pijntje daar
Helmpje op en helmpje af
Modderpoel hier en heuveltje daar
En        ….       weer een bandje erbij

Zo’n plastic bandje weet je wel? Voor de stichting van Duchenne ken je dat?
Ingeschreven als vrijwilliger in het massageteam, binnengehaald door de teamleider van team Thomas kom ik aan in Wiltz. Ik weet niet wat me overkomt. Een hele camping vol wagens en tenten. Als ze daar zo staan denk ik: “goh wat leuk”, maar gaande de week zie ik met eigen ogen dat dit ‘circus’ iedere dag opgetuigd, ingepakt, opgezet en aangesloten moet worden! Ik masseer de benen van de fietsers los, leg een tape aan op een knie, hoor de heftige verhalen van de tocht, help mee met de opbouw van de ‘checkpoints’, geef de bikers een soepje en moedig de helden weer aan!

Het voordeel voor zo’n vrijwilliger zonder vervoer is dat ik met Jan en alleman mee rijd naar de volgende bestemming. Zo beleef ik alle activiteiten mee en hoor ik prachtige motieven om mee te werken aan de ‘Duchenne week’. Ik heb respect voor de keukenploeg (met hun blitsende Boretti wagen), de bouwkerels (mannen die hun handen nergens voor omdraaien) en de organisatoren (Emolife). Jammer dat ik niet mee kan draaien met de DJ’s of met Carl Verheijen!

Tussen de afwisselende autoritten en stedentripjes door, ga ik hardlopen in mijn ‘team Thomas shirt’. Want daar doen we het allemaal voor. Al deze genoemde vormen van inspanning voor kinderen die juist moeite hebben met het leveren van inspanning. Duchenne is een spierdystrofie met een sombere prognose.. Maar oh wat worden er veel kilometers gemaakt, banden verwisseld en heuvels beklommen om geld te verzamelen. Geld voor onderzoek naar de ziekte van Duchenne.

Wat kunnen mensen veel doen in een week. Weer een editie voor bij. Weer een evaring rijker en wéér een bandje er bij: voor mij
een bandje met een gouden randje…